(1923) Ging tijdens de burgeroorlog met zijn familie in ballingschap naar Frankrijk. In Parijs vervolgt hij zijn schooljaren en studeert hij filosofie aan de Sorbonne. In 1941 sluit hij zich aan bij de Franse verzetsbeweging. In 1943 wordt hij door de Gestapo aangehouden en naar het concentratiekamp Buchenwald gestuurd. Hij keert terug naar Parijs in 1945. In de jaren ’50 is hij verantwoordelijk voor het clandestiene verzet van de communistische partij tegen het regime van Franco. Dit doet hij onder verschillende pseudoniemen, onder andere de intussen mythische naam Federico Sánchez. In 1963 ontvangt hij de Formentor Prijs voor zijn eerste roman, Le grand voyage (vertaald als De grote reis), een autobiografie die zijn eigen ervaringen beschrijft tijdens de deportatie. Semprun schrijft voornamelijk in het Frans. In 1964 wordt hij uit de communistische partij gezet omdat hij afwijkt van de partijlijn. Hij wijdt zich vanaf dan hoofdzakelijk aan zijn werk als schrijver, filosoof en scenarist. Zijn interesse voor politiek en sociaal verzet inspireren tot politieke scenario's (voor Alain Resnais, Costa-Gavras...) die in de context van mei ’68 sneller hun weg vinden naar producenten en het publiek. In 1969 ontvangt hij de Fémina Prijs voor zijn roman La deuxième mort de Ramón Mercader (vertaald als De tweede dood van Ramón Mercader). Van 1988 tot 1991 is hij Spaans minister van Cultuur onder de regering van Felipe Gonzalez. Semprun krijgt de Friedenspreis des Deutschen Buchhandels, de Fémina Vacaresco Prijs en de Literaire Prijs voor de Rechten van de Mens voor L’écriture ou la vie (1994, vertaald als Schrijven of Leven). De stad Weimar kent hem in 1995 de Weimar Prijs toe (het is een stad met een aanzienlijke culturele bagage, de stad van Goethe en niet ver van Buchenwald...). Hij wordt ook verkozen tot lid van de Franse literaire associatie Académie Goncourt. Pas in 2003 schrijft hij voor het eerst na 25 jaar in zijn moedertaal, Spaans : Veinte años y un día (vertaald als Twintig jaar en een dag). Jorge Semprun is een van die markante figuren die een levend bewijs vormen van de Europese geschiedenis van de afgelopen eeuw ; hij heeft de geschiedenis zowel doorkruist als aangekruist.

(1936) Wordt enkele maanden voor het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog geboren in een familie van republikeinse boeren uit Villanueva de Odra in Burgos. Het leven van Natividad Rodrigo zal voor altijd getekend zijn door 2 september 1936, enkele maanden na de staatsgreep van Franco, wanneer haar vader en zwangere moeder koelbloedig vermoord worden door falangistische brigades nadat ze zijn aangegeven door de priester van het dorp. Rodrigo was toen amper negen maanden oud. Haar hele leven wordt een oprecht pleidooi voor het leven en de hoop. In 1960 ontvlucht ze de oppressie van het Francoregime dat de “verliezers” hardnekkig op de huid blijft zitten. Rodrigo verlaat Spanje en komt clandestien naar België. In Brussel integreert ze zich in de Belgische samenleving en zet ze zich niet-aflatend in voor de aanklacht tegen de dictatuur van Franco via het Garcia Lorca Collectief. In de zomer van 2007 graaft Natividad Rodrigo met de hulp van de ARMH de lichamen van haar ouders op. Ze had zich voorgenomen dit te doen voor het te laat was... Vandaag pendelt ze tussen haar geboorteland en haar exilium en schuimt ze vol overtuiging de Spaanse scholen af om haar verhaal en dat van hun land te delen met de generaties van morgen.